Heidi kocht 'mannenschoenen'

Heidi baant zich een weg langs de etalages. Schreeuwerige stickers en plakkaten propageren de koopjesperiode. Een opbod van percentages moet de consument overtuigen producten aan te schaffen die hij al dan niet nodig heeft. Heidi is echter vastbesloten zich niet van haar doel te laten afleiden: een nieuw paar schoenen kopen.

Snel loopt ze in en uit de schoenenwinkels. Een overaanbod aan lompe en minder lompe laarsjes en schoenen die verwant lijken aan ballet stemmen haar somber. De schoenen die Heidi prikkelen, blijken keer op keer te bestaan vanaf maat 41. Maar op zo’n grote voet leeft Heidi niet.

Net wanneer de wanhoop Heidi onder de voet dreigt te lopen, wordt ze verblind door een uitzonderlijke schoonheid. Daar, achter een raam, staat een prachtpaar schoenen, met karakter, stijl en de nodige humor. Heidi draalt en stapt de schoenenwinkel binnen. De verkoopster begroet haar. Ze zijn alleen in de winkel. Heidi schuifelt richting de schoen van haar dromen en betast hem schroomvol. Binnenleer, bonkt haar hart wild! Maar hij is zo groot, bonkt het nog wilder!

Heidi besluit de teleurstelling in de kiem te smoren: “U hebt deze schoenen waarschijnlijk pas vanaf maat 41?”. “Dat zijn mannenschoenen!” weet de verkoopster haar verontwaardiging met moeite te onderdrukken. “Ja, dat weet ik, maar vanaf welke maat hebt u ze?”. De situatie is nu een beetje gespannen. De verkoopster neemt Heidi op van top tot teen. “39”, geeft ze met tegenzin toe.

Heidi draait de schoen nog een paar keer om en waagt het de verkoopster haar stock in te sturen op zoek naar het begeerde paar. “Ga maar zitten” zegt ze nu met iets zachts in haar stem. Wanneer ze terugkomt met de doos in haar handen speelt een betoverende glimlach om haar lippen. Het heeft haar wat tijd gekost, maar eindelijk is het besef doorgedrongen dat Heidi een potentiële klant is.

“De linker-of rechterschoen?” “Euh…dat is om het even.” Heidi wil het liefst de twee schoenen ineens. Zoals bekend zijn geen twee voeten hetzelfde. Maar wellicht is de verkoopster bang dat Heidi het op een lopen zal zetten. Heidi trekt haar gympen uit. “ Op één schoen hinkt ze naar de spiegel.

Ze zou nog altijd kunnen zeggen dat de schoenen voor een vriend zijn, of voor toneel. Maar Heidi zegt helemaal niks. Deze schoenen zullen de hare zijn! Terwijl ze eindelijk ook de tweede schoen mag aanpassen, praat de verkoopster vrolijk over het weer en over de schoenen die toch eens wat anders zijn. Heidi beaamt volmondig, loopt een paar heen en weer. “Ik ben verkocht” laat ze weten, “en de schoenen ook!”

Heidi trekt haar vuile gympen met gaten weer aan. De blik van de verkoopster glijdt omlaag. “Als je wil, mag je de nieuwe direct aanhouden hoor.” Heidi apprecieert het dat de verkoopster haar voor de schaamte van haar schoenen wil behoeden, maar bedankt. Met die schaamte kan ze vanaf nu maar beter leren leven, nu ze gauw met mannenschoenen de straat op moet…