Eindelijk. Eindelijk zijn ze voorbij, die vuile feestdagen. De kerstsfeer werd op deze blog al zwaar psychologisch toegetakeld, u kan geloven dat Heidi meer dan blij is dat de kerstbomen en -kransen nu in een toegespijkerde kist onder de bevroren zoden gestopt kunnen worden.
En toch was deze Kerst misschien anders dan alle andere Kersten daarvoor. Heidi had zelfs soms de indruk dat het haar meezat, dat één of andere bovennatuurlijke kracht haar wilde helpen om die hele nietige kerstsfeer op alle mogelijke manieren en in de kleinste details te doen mislukken. Zo leek het althans toen Heidi de krant kocht en las wat er rond de eindejaarsfeesten al niet fout kan gaan.
Zo was er het verhaal van de Russische vrouw die de spoorweg wilde oversteken, maar moest wachten op de voorbijrijdende trein. Tijdens het wachten leunde ze tegen de ijzeren slagboom… en vroor eraan vast. De slagboom moest worden afgezaagd en de vrouw moest op een warme plek gaan ontdooien van haar nieuwe aanwinst. Of hoe de eindejaarssfeer kan terugbijten.
Of die ene Amerikaan die op Kerstavond nog even wou checken of er nog plek genoeg was in zijn beerput, waarschijnlijk omdat hij een copieus maal ging voorschotelen. Na iets te ver over de septische put te zijn gebogen, u raadt het als geen ander, viel de man recht tussen wat ooit tot hem behoorde. Een woord als ‘pardoes’ lijkt me niet overbodig. Aangezien de put redelijk diep was, en de uitwerpselen hem aan de lippen stonden, kon hij de deur niet opendoen voor zijn gasten en vierde hij noodgedwongen zijn kerstavond zwemmend tussen zijn bruine vrienden. Of hoe de eindejaarssfeer grinnikend uit een hoekje toekeek.
Of dat mooie verhaal van bij onze vriendelijke Noorderburen. Aangezien voor velen de kerstsfeer gepaard gaat met sneeuw en ijs, hoewel er in geen jaren geen sneeuw of ijs meer geweest is, gaan vele kerstfans ook met graagte kijken naar alles waar “on ice” achter komt. “Holiday on ice”, “Disney on ice”,… Bij de Nederlanders kennen ze nu ook “Arren on ice”. Dat bekt niet alleen vreselijk moeilijk (arrenonaajs), Heidi gruwelt al bij de gedachte van paarden en karren op het ijs. Maar ook hier werd een stokje voorgestoken: daar de paarden nog een generale repetitie gehad hadden vlak voor het grote optreden, kon de grote “Arren on ice”-show niet doorgaan wegens een ijsbaan vol paardenstront. Weer Kerst en stront. Of hoe de eindejaarssfeer de Nederlanders bij hun nekvel grijpt.
Nog een kerstverhaal? Wat denkt u van de huiselijke twist die een zoon en zijn moeder hadden rond een kerstcadeau dat niet in de smaak viel? De jongen ging zijn moeder te lijf met een T-Bonesteak van anderhalve kilogram. Wat een geluk dat de moeder geen gevulde kalkoen gemaakt had, dacht Heidi. Of hoe de eindejaarssfeer je gewoon in je gezicht uitlacht.
Heidi zou nog kunnen vertellen over foute kerstcadeaus, over het dichtslibben van de Hollandse riolen door het doorspoelen van frituurolie tijdens de kerstdagen, over hoe in Australië een kerstman dronken en in purperen string in de riool gevonden werd, maar dat zou ons uitweiden. Heidi moet immers iets bekennen.
Iets, één ding uit de lange lijst lachwekkende kerstrommel die Heidi in de krant las, is haar bijgebleven. In positieve zin. Een man uit de Amerikaanse staat Oregon stuurde zijn vrienden en familie een kerstkaart, uit de hemel. Chet Fitch was twee maanden voor Kerstmis gestorven, en stuurde op 25 december toch 34 handgeschreven kaarten naar zijn vrienden en familie, met ‘de hemel’ als afzendadres. Samen met zijn kapster had hij het plan gesmeed om na zijn dood zijn dierbaren nog een laatste maal te verrassen met een lief woordje. De kapster stuurde de kaarten op in zijn naam, zonder dat de ontvangers van iets wisten. Op de voorkant van de kaarten staat een foto van Chet, dansend met zijn vrouw Jessie, die in 1995 stierf.
Of hoe de eindejaarssfeer Heidi toch één kriebel heeft weten geven.
En toch was deze Kerst misschien anders dan alle andere Kersten daarvoor. Heidi had zelfs soms de indruk dat het haar meezat, dat één of andere bovennatuurlijke kracht haar wilde helpen om die hele nietige kerstsfeer op alle mogelijke manieren en in de kleinste details te doen mislukken. Zo leek het althans toen Heidi de krant kocht en las wat er rond de eindejaarsfeesten al niet fout kan gaan.
Zo was er het verhaal van de Russische vrouw die de spoorweg wilde oversteken, maar moest wachten op de voorbijrijdende trein. Tijdens het wachten leunde ze tegen de ijzeren slagboom… en vroor eraan vast. De slagboom moest worden afgezaagd en de vrouw moest op een warme plek gaan ontdooien van haar nieuwe aanwinst. Of hoe de eindejaarssfeer kan terugbijten.
Of die ene Amerikaan die op Kerstavond nog even wou checken of er nog plek genoeg was in zijn beerput, waarschijnlijk omdat hij een copieus maal ging voorschotelen. Na iets te ver over de septische put te zijn gebogen, u raadt het als geen ander, viel de man recht tussen wat ooit tot hem behoorde. Een woord als ‘pardoes’ lijkt me niet overbodig. Aangezien de put redelijk diep was, en de uitwerpselen hem aan de lippen stonden, kon hij de deur niet opendoen voor zijn gasten en vierde hij noodgedwongen zijn kerstavond zwemmend tussen zijn bruine vrienden. Of hoe de eindejaarssfeer grinnikend uit een hoekje toekeek.
Of dat mooie verhaal van bij onze vriendelijke Noorderburen. Aangezien voor velen de kerstsfeer gepaard gaat met sneeuw en ijs, hoewel er in geen jaren geen sneeuw of ijs meer geweest is, gaan vele kerstfans ook met graagte kijken naar alles waar “on ice” achter komt. “Holiday on ice”, “Disney on ice”,… Bij de Nederlanders kennen ze nu ook “Arren on ice”. Dat bekt niet alleen vreselijk moeilijk (arrenonaajs), Heidi gruwelt al bij de gedachte van paarden en karren op het ijs. Maar ook hier werd een stokje voorgestoken: daar de paarden nog een generale repetitie gehad hadden vlak voor het grote optreden, kon de grote “Arren on ice”-show niet doorgaan wegens een ijsbaan vol paardenstront. Weer Kerst en stront. Of hoe de eindejaarssfeer de Nederlanders bij hun nekvel grijpt.
Nog een kerstverhaal? Wat denkt u van de huiselijke twist die een zoon en zijn moeder hadden rond een kerstcadeau dat niet in de smaak viel? De jongen ging zijn moeder te lijf met een T-Bonesteak van anderhalve kilogram. Wat een geluk dat de moeder geen gevulde kalkoen gemaakt had, dacht Heidi. Of hoe de eindejaarssfeer je gewoon in je gezicht uitlacht.
Heidi zou nog kunnen vertellen over foute kerstcadeaus, over het dichtslibben van de Hollandse riolen door het doorspoelen van frituurolie tijdens de kerstdagen, over hoe in Australië een kerstman dronken en in purperen string in de riool gevonden werd, maar dat zou ons uitweiden. Heidi moet immers iets bekennen.
Iets, één ding uit de lange lijst lachwekkende kerstrommel die Heidi in de krant las, is haar bijgebleven. In positieve zin. Een man uit de Amerikaanse staat Oregon stuurde zijn vrienden en familie een kerstkaart, uit de hemel. Chet Fitch was twee maanden voor Kerstmis gestorven, en stuurde op 25 december toch 34 handgeschreven kaarten naar zijn vrienden en familie, met ‘de hemel’ als afzendadres. Samen met zijn kapster had hij het plan gesmeed om na zijn dood zijn dierbaren nog een laatste maal te verrassen met een lief woordje. De kapster stuurde de kaarten op in zijn naam, zonder dat de ontvangers van iets wisten. Op de voorkant van de kaarten staat een foto van Chet, dansend met zijn vrouw Jessie, die in 1995 stierf.
Of hoe de eindejaarssfeer Heidi toch één kriebel heeft weten geven.
3 opmerkingen:
Zo zien we dat Kerstmis toch zijn mooie kanten heeft, alhoewel men dit jaar, voor mij althans, Kerstmis van de kalender mocht schrappen. xxXxx
Dat is allemaal goed gevonden Heidi! Ik word er op slag kerst-nostalgisch van :)
Een reactie posten