Heidi ontspoort

Heidi luisterde naar het nieuws vandaag. Dat ging ongeveer zo: ‘De vliegtuigtaks wordt ingetrokken.’ ‘De prijzen van de treintickets worden opgetrokken.’ ‘Het weer.’ Dat was dat. En toen ontspoorde Heidi.

Met de vliegtuigtaks ging het ongeveer als volgt: er was eens een regering. Toen die regering besefte dat het gat in de begroting groter zou zijn dan het gat in de ozonlaag als ze niet snel iets bedacht, bedacht ze snel iets. De vliegtuigtaks. Toen die er kwam, was er protest. Van Open Vld (die de taks zelf mee had goedgekeurd), en van de reissector (die de taks niet mee had goedgekeurd). Er was ook een dreigement. Van Ryanair. Als de vliegtuigtaks bleef, ging Ryanair. Dus ging de vliegtuigtaks en bleef Ryanair (en het gat in de begroting).

Met de treintickets ging het ongeveer als volgt: er was eens een Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen. Toen die maatschappij besefte dat het slecht bleef gaan, bedacht ze snel iets. Een oplossing: een Go Pass van 50 euro en een algemene stijging van de tickets van 5,9% vanaf februari. Een uitleg: de gestegen inflatie en de hoge energieprijzen van de voorbije maanden. Wanbeheer en ongebruikte Eurostar- treinstellen in verval moest ze niet meer bedenken. Die waren er al.

Met de mensen op vakantie gaat het als volgt: zij vliegen goedkoop naar Spanje.
Met de mensen op weg naar hun werk gaat het als volgt: zij sporen duur naar Brussel. Correctie: zij rijden goedkoop naar Brussel, zo las Heidi. Of toch 63,5% van de werkende mensen rijden naar hun job. 36,3% van hen zegt daardoor ook nog eens slechtgehumeurd op die job aan te komen. Dat ging als volgt: er was eens olie. Toen die bijna op was, schoten de prijzen de hoogte in. Tot ze kunstmatig weer naar beneden werden gehaald. Toen tufte iedereen opgelucht verder.

En Heidi, ze ontspoorde. Tussen alle vliegtuigen, treinen en auto’s door was er geen politicus of geen journalist te horen die het in de discussies had over het milieu. Niet over het blote gat van de regering, maar over het milieu! En niemand die het had over de vliegtaks in Nederland, alwaar het water de bevolking sneller naar het hoofd zal stijgen dan in België. En niemand die zei dat die taks daar milieubelasting heet. Nee, in vergelijking met hen zijn wij Belgen nog groen achter de oren, bedacht Heidi.

De verovering van de wereld

Als de herfst van mijn leven gekomen zal zijn, en samen met het haar op mijn hoofd het licht in mijn ogen zal uitgevallen zijn, zal ik beseffen dat de wereld niet te veroveren valt.

Tegenwoordig moeten we niet meer reizen om de wereld te zien: dankzij het Internet en de kunst van de fotografie kunnen we op enkele seconden tijd van Perth naar Kaapstad reizen en terug. Maar natuurlijk kan virtueel reizen niet opwegen tegen het ter plekke zijn. In mijn nog jonge leven heb ik niet eens de Europese grenzen overschreden, maar ik zag al meer landen dan er vingers aan mijn handen groeiden. En toch word ik maar al te vaak overvallen door een onlesbare dorst naar andere culturen, andere oorden, andere landen, andere continenten…

Zoals elke gezonde jonge geest is ook die van mij beladen met projecten en toekomstplannen. Landen die ik zeker wil bezocht hebben in mijn leven staan op een mentaal lijstje dat in een klein schuifje in een donker hoekje van mijn geheugen bewaard wordt. De aarde moet veroverd worden, elk continent moet gezien worden en elke geur die er bestaat moet opgesnoven en onthouden worden.

Maar hoeveel we ook zien, hoeveel we ook ruiken, proeven of weten, nooit zullen we de wereld kunnen veroveren. Altijd zullen er adembenemende plekken zijn die we nooit gezien zullen hebben, we nemen onze herinneringen mee ons graf in en worden voor onze laatste slaap ondergestopt met een deken van aarde dat we zelf nooit zullen hebben aangeraakt.

Een jonge geest heeft plannen nodig, en een rebelse koppigheid die roept dat de wereld wel gezien kan worden, dat alles wat we willen ook kan. Maar als de rimpels om onze oude lippen niet meer bij elke lach straktrekken, zullen we beseffen dat het niet kan. De wereld valt niet te veroveren.

Maar is dat dan nodig? Moeten we half de aarde rondreizen om een andere cultuur te vinden? Om een ander landschap te bewonderen? Als we om te beginnen allemaal eens even onze ogen zouden opendoen, vinden we wat we zoeken misschien ook wel in onze buurt. Het volstaat om je open te stellen voor de poëzie van het alledaagse: een windmolen of een koeltoren in een lege akker, de textuur van de stenen waar we op lopen, de Arabische tekens die van op de kruidenwinkel-etalage de straat toelachen, de frituur naast het Turkse eethuis,…

Als je maar wil, kan je een hele wereld aan kleuren, klanken en culturen herkennen in de straten die je anders met de blik naar de grond toe doorloopt. Zo is de wereld toch een beetje veroverd, en gevangen gezet in zowat iedere grote straat in iedere stad. Een klein beetje buitenland in het binnenland is niet buitengewoon. De poëzie daarvan inzien is dat des te meer.

Heidi
____________________________________________________________

Heidi schreef een brief

Beste gezinsactivisten

U deed Heidi even schrikken met uw hevige reactie op de nieuwe campagne tegen discriminatie van holebi’s van minister Van Brempt. In een land waar het huwelijk en het recht op abortus voor holebi’s in de wet staan, tapt u van Actie Gezin nog steeds uit een radicaal ander vaatje. Laat Heidi samen met u uw bezwaren tegen de campagne ‘F*ck holebi’s en hetero’s – ik ben tolero’ overlopen.

Ten eerste schokt het u dat een overheidscampagne aanzet tot seksuele losbandigheid. Zolang die losbandigheid met wederzijdse toestemming plaatsvindt en veilig gebeurt, is zij volgens Heidi op zich nochtans geen probleem. Toch heeft Heidi er enig begrip voor wanneer u het niet de taak van de regering vindt dit gedrag te promoten. Alleen gebeurt dat nergens.

‘f*ck’, beste aanhangers van Actie Gezin, hoort u niet letterlijk te lezen. ‘f*ck’ is een woord dat oorspronkelijk uit de jongerentaal komt en inmiddels in ‘Van Dale Hedendaags Nederlands’ staat. Het wijst op het feit dat de spreker het ergens niet mee eens is. Het betekent ‘weg ermee’, ‘hier sta ik niet achter’.

Het betekent niet: neuk elkaar buiten het huwelijk zonder de bedoeling er kinderen aan over te houden. Paradoxaal genoeg kan men bijvoorbeeld zeggen: ‘f*ck het celibaat’. In het geval van de campagneslogan betekent het: ‘laten we ermee ophouden in holebi en hetero te denken, ik ben tolerant ten opzichte van iedereen, los van seksuele geaardheid’.

Ten tweede moedigt de campagne volgens u HIV-besmetting aan. Dit misverstand van uwentwege is, zo maakte u achteraf duidelijk in verschillende media, te herleiden tot het eerste misverstand. Holebi’s vrijen losbandig en zijn daardoor allemaal HIV-positief. Sta Heidi ook hier een paar correcties toe. Heidi’s suggestie is dat u een kleine zoektocht onderneemt naar de globale cijfers van HIV-besmettingen. Het zal u opvallen dat een oorzaak-gevolg relatie tussen holebi’s en HIV-besmettingen daar niet uit af te leiden valt.

Kijkt u nu eens naar de landen met het hoogste aantal besmettingen. Valt het u ook op dat deze landen de goeie raad van het opperhoofd van Actie Gezin, meneer de Paus geïnstitutionaliseerd hebben en condooms er des duivels zijn? Want, laat Heidi het u nu maar verklappen, een HIV-besmetting loopt men op door onveilig te vrijen, al dan niet in losbandige homoseksuele contacten.

Verder doet uw verklaring bij de gehele holebibeweging een luid alarm afgaan. De attente luisteraar hoort immers hoe u impliciet beweert dat homoseksualiteit een ziekte is. Toegewijd als u bent, twijfelt Heidi er niet aan dat u reeds op zoek bent naar het ultieme medicijn. Naar Heidi vermoedt zal dat de vorm aannemen van ‘het natuurlijke gezin’, ‘gebouwd rond de complementariteit van man en vrouw’ dat u op uw website promoot. Fijn, maar toch bedankt.

Ten slotte hebt u het, wanneer het u in een inhoudelijke discussie te heet onder uw voeten wordt, over de stijl van de campagne. Mag Heidi daaruit afleiden dat u met de ‘Ja en dan-campagne’ van toenmalig minister van Gelijke Kansen Mieke Vogels in 2001 geen probleem had? De slogan luidde immers braafjes ‘holebi of hetero, het verschil zit hem in de vooroordelen’. Misschien kan u op deze slogan terugvallen als de huidige, die exact hetzelfde wil zeggen, u nog eens verwart.

Heidi had het eerder over het woord ‘f*ck’. Dat sluit in deze campagne volledig aan bij de doelgroep waarvoor ze bedoeld is, namelijk 15 tot 18-jarigen. De stijl is duidelijk en to the point. Het draagt bij tot openheid en een klimaat waarin discussie mogelijk is.

Het is deze stijl van campagnes die nodig zijn in landen waar HIV-besmettingen hoog oplopen. Het is deze stijl die nodig is om u uit uw kot te lokken en Heidi en anderen wakker te schudden. U toonde met uw reacties pijnlijk scherp aan hoezeer deze tolerantiecampagne anno 2008 in België nog steeds nodig blijkt.

Mijn innige deelneming
Heidi

Meer info?
http://www.actiegezin-actionfamille.be/index.asp
http://www.weljongniethetero.be/viewtelex.asp?id=3648

Alleen in België

Heidi woont graag in België, dat moet gezegd. De frietjes, de verschillende talen, de communautaire problemen, de regering die maar niet geboren wil worden: het zijn maar enkele van de vele dingen die haar aanspreken in wat eigenlijk – laat ons eerlijk zijn – de grootst uitgevallen stad ter wereld is.

Hoewel Heidi natuurlijk oorspronkelijk uit het gezellige Tirol afkomstig is, staat haar tweede wieg fier te glunderen in ons heerlijke Belgenlandje. Hoe dikwijls zegt Heidi immers niet “dit kan alleen in België”?

De ontsnapping van Marc Dutroux, de affaire ‘Waar is Diri?”, de lange politieke crisis, het debatteren over de taal van verkeersborden, Michel Daerden, het humorgehalte van het nationale voetbal,... Al deze dingen kunnen volgens haar ‘alleen in België’.

Laat dat nu net de naam zijn van een publiciteitscampagne die ons landje moet promoten in het buitenland. Vanaf het moment dat de Amerikanen denken dat Belgium een provincie is in Nederland, zijn we inderdaad toe aan een beetje reclame. Het is niet omdat we klein zijn, dat we ons zomaar in een hoekje moeten laten dringen, meent Heidi.

‘Only in Belgium’. Een dertig seconden durend filmpje dat op CNN en BBC wordt uitgezonden om investeerders aan te moedigen wat geld in België te pompen. Ook Zuid-Azië krijgt vanaf vandaag te zien dat het stipje op de wereldbol met zijn drie talen, gemeenschappen, gewesten en de meest ingewikkelde staatsstructuur van het hele zonnestelsel meer te bieden heeft dan enkel mosselen en bier.

‘Boegbeelden!’, denkt Heidi. Boegbeelden zijn nodig om dat verkocht te krijgen! Grote Belgen hebben we nodig om te figureren in het spotje, kwestie van onze geloofwaardigheid als hippe natie iets groter te maken. Dirk Frimout? Pater Damiaan? Eddy Wally? De poel is groot, de tijd is kort. In Heidi’s plaats kozen de makers van de spot onze grote boegbeelden uit. Amerikanen, Aziaten en andere mogelijke investeerders krijgen beelden te zien van... Magritte, Adolphe Sax en Lucky Luke.

Heidi zegt ‘hmmmm’. Adolphe Sax. Heidi zegt ‘hmmmm-er’. Lucky Luke? Heidi zegt ‘hmmmm-st’. Als – áls – er dan al een stripfiguur ons land moet vertegenwoordigen, waarom dan niet één die tenminste een béétje wereldwijde bekendheid heeft, zoals Kuifje? Niet erg overtuigend allemaal.

Reclame maken voor wie we zijn: okee. Reclame maken voor wie we niet zijn: niet okee. Maar ach, Heidi knijpt voor het goede doel wel gauw een oogje toe. En dat de drie referenties allemaal een Franstalige oorsprong hebben, daar zal ze ook maar niets over zeggen. We leven tenslotte in een land waar alles kan. Maar wel alleen in dit land. Only in Belgium.

www.invest.belgium.be

Help!

Heidi vindt het wel gezellig om lezen, de helprubriekjes in de doordeweekse vrouwenblaadjes. Onbekende vrouwen, bijgestaan door een enkele man, kunnen levensvragen die ze maar niet op een andere manier opgelost krijgen (‘wanneer mag ik weer vrijen na een bevalling?’, ‘hoe raak je van nagelbijten af?’, ‘waar kan ik rolstoeldansen?’) door het blad laten oplossen.

“Psychologe Linda Symons buigt zich met haar team over jouw problemen”, is de hoofding van de helpdesk in het immer helpende weekblad Flair. Een foto van Symons met een schaapachtige lach maar toch een pientere blik moet de lezers vertrouwen geven in de psychologe. Wat een geluk trouwens dat een psychologe weet waar je kan rolstoeldansen, of hoe je een zogenaamde strapless dress moet aandoen! Of zou dat de taak zijn van Symons’ onweerlegbaar professioneel team?

Het fenomeen van de geschreven‘helpdesk’ is natuurlijk niet nieuw, wie herinnert zich immers niet de dikwijls erg gepeperde maar vaak ook bevreemdende vragen in verband met curryworsten en afgebroken flessenhalzen die het jeugdblad Fancy sierden en het de naam en faam gaven die het nu nog steeds met trots draagt? Ook Joepie was een ster in het oplossen van dergelijke onoplosbare levensvragen.

Heidi wil al lang zelf eens een vraag stellen aan dergelijke hulpverleners, maar vindt jammer genoeg de tijd niet om hen een gele briefkaart te sturen. Vragen als ‘hoe knip ik al hinkelend mijn teennagels terwijl ik met mijn linkerhand een glas lauwe melk wil drinken met op de achtergrond de nieuwe cd van Britney Spears?’ kwellen haar brein immers al lang. En steeds hangt Heidi vol lauwe melk.

Wat echter een nieuwe trend is in de helpdesks uit de ‘boekskes’ is het kleine kadertje ‘oproep’ dat tegenwoordig te pas en te onpas opduikt. Wanhopige mensen kunnen nu ook een oproep naar de bevolking plaatsen, indien ze er van uit gaan dat de psychologe van dienst hen, ondanks het professionalisme, toch niet zal kunnen helpen.

Zo werd Heidi’s Flair-lectuur onlangs opgeschrikt door het kadertje ‘oproep’ waarin een vrouw kloeg over overbeharing. “Ik heb zelfs donkere beharing op mijn borsten. Weet jij hoe dit voelt en kon jij de schaamte overwinnen? Hoe raak ik er van af?”, schreef de lezeres in een wanhopige klaagzang naar de wereld der Flair-lezeressen. Symons kon niet antwoorden en schoof de vraag door naar de andere lezeressen. Even werd het Heidi te veel. Heidi kon de harige vrouw niet helpen. Nog minder wist ze hoe het voelde donkere haren op haar borsten te dragen.

Als psychologen niet meer kunnen helpen een oplossing te vinden voor Flair-vragen is de hoop verloren, meent Heidi. En liever wil ze zich niet verantwoordelijk voelen voor de schoonheidsproblemen van andere vrouwen. We kunnen dus beter Linda Symons laten voor wat ze is. Kan ze meteen met haar schaapachtige lach en haar pientere blik uittesten of zij de lauwe melk wel in het glas kan houden.

Heidi huurt bij Freeliving

Het was Heidi al opgevallen: her en der in Gent duiken bordjes op van het nieuwe immobiliënkantoor Freeliving. Met de leuze “ruime keus voor elke beurs” een frisse nieuwkomer op de woonmarkt, dacht Heidi vrolijk. Groot was haar blijdschap toen ze merkte dat Freeliving het oude belastinggebouw aan de Poel verhuurde. Het gebouw stond al jaren leeg. Roma hadden er kort hun intrek genomen, maar die had de stad er snel weer uit gezet. Was het gebouw weer rustig op zichzelf.

Toen Heidi zondagochtend voor niet-promiscue doeleinden door het Citadelpark wandelde, bleek ook dat tot het aanbod van Freeliving te horen. Wel wel! Thuisgekomen (ja, Heidi heeft een huis) surfte Heidi als de bliksem naar de website van de immo. Wat een aanbiedingen, wat een prijzen! Heidi houdt van avontuur en buitenlucht en kon amper kiezen tussen de talrijke mogelijkheden die aan haar smaak voldoen.

Uiteindelijk viel haar oog op een “riante overkapping vlakbij invalsweg naar Gent Centrum”. Vooral de “aansluiting naar de E17 en regelmatige treinverbindingen” trokken Heidi aan. Eens een reiziger, altijd een reiziger. Verder waren er “meerdere slaapgelegenheden” (perfect! Heidi is graag gastvrij) en “parkeergelegenheid” (stimulerend! Heidi leert autorijden).

Heidi probeert nu haar huisgenoten te overtuigen te verhuizen. In tussentijd neemt ze zelf alvast haar intrek in een Freeliving cardboard bivacbox!

Meer info: www.freeliving.be

Heidi vindt natuurreservaten zielig

Het woord 'natuurreservaat' klinkt menig stadsmens licht exotisch in de oren. Zo ook bij Heidi. Het woord roept bij haar connecties op met de woorden 'bloemen', 'wandeling', 'laarzen', 'moeras', en als ze in een redelijk lyrische bui is zelfs 'vegetale schatten'. Zo denkt ze aan haar wandelingen in het Zwin van jaren geleden terug als ware het een bergtocht in een ongerepte natuur, waar zowel zeewier als eetbare planten en vreemde vogels als "kluuten" (ook wel dialect voor een iets viezer vogelonderdeel) voorkomen. Een natuurreservaat is voor velen onder ons een oase van anders ontoegankelijke groenheid.

En toch is het met al deze mensen - inclusief Heidi - eigenlijk zielig gesteld. We beschouwen het enige waaruit de aarde enige duizenden jaren geleden bestond als iets uitzonderlijks, iets exclusiefs. Natuurreservaten zijn niet hip en tof, ze zijn zielig. Ze zijn zielig omdat de natuur niet in een reservaat zou moeten zitten, maar de grens van de vaak houten paaltjes zou moeten overschrijden.

Met het fenomeen van natuurreservaten hebben we zonder het zelf te beseffen het tijdperk van de toekomst ingeluid. Een tijdperk waarin Heidi, vergezeld van haar schatten van kinderen, naar het Zwin zal gaan, als ware het een pretpark. Een natuurlijk attractiepark dat toont hoe de wereld er uit zou moeten zien. We proberen de natuur te redden door ze op te sluiten, en bouwen achter de palissades ontelbare blokken uit gewapend beton.

Niet dat Heidi hier plots dé oplossing zal placeren. Heidi moest enkel even terugdenken aan haar lessen geschiedenis uit het middelbaar. Het woord 'natuurreservaat' klinkt immers even vertrouwd in de oren als het woord 'indianenreservaat'. Dat soort reservaten, dat nog steeds bestaat trouwens, isoleert de eerste inwoners van Amerika temidden van dikke Uncle Sam-nekken en degradeert hun wigwams tot bouwwerken die je kan maken met een stevige Stars 'n Stripes. De nog overgebleven Indianen zijn enkel nog een metafoor voor de natuur zoals we ze nu nog kennen in de gemiddelde onmiddelijke stadsomgeving.

Het woord 'natuurreservaat' klinkt menig stadsmens exotisch in de oren. Zo ook bij Heidi. Maar in Heidi's oren heeft het woord 'exotisch' een vergankelijke bijklank. Onze aarde is immers met uitsterven bedreigd.

Tips om een naaste te doden

Heidi is een vredelievend mens. Een vlieg kan ze nog net kwaad doen, vooral ’s nachts, maar verder dan dat zal ze nooit gaan. Altijd probeert ze vriendelijk te zijn tegen iedereen in haar omgeving, al is dat niet altijd even makkelijk. Natuurlijk kan Heidi zich irriteren aan mens en dier, maar steeds in beperkte en algemeen aanvaarde mate.

Heidi weet dat er mensen zijn die daar anders over denken. Mensen die bij de minste tegenslag of ruzie wel eens agressief kunnen worden. Mensen die de grens van aanvaardbaarheid niet kennen, en die daarom soms op drastische en verregaande wijze overschrijden. Gevoelige en even vredelievende lezers en lezeressen als Heidi surfen op dit punt best even naar de Studio 100-site. Heidi gaat vieze verhalen vertellen. Heidi gaat vertellen tot wat het dier ‘mens’ in staat als er iets mis is in de controlekamer.

In de categorie ‘gruweldaden met een microgolf’ kan de mens best inventief zijn. Wat zou een kat geworden na een minuutje of zes in een microgolfoven? Iedereen vraagt het zich vast af, maar slechts enkelen proberen het ook echt uit. Na de hot dog, de hot cat. Of mensen die door de duivel bezeten zijn, en die hun hand met een cirkelzaag afsnijden om ze dan met de nog overblijvende hand in de microgolf te stoppen. Weg duivel. Zo simpel is dat. Zieke mensen...

Nog inventiever echter zijn mensen die na een echtelijke ruzie op zo origineel mogelijke manier hun partner uit de weg willen ruimen. De partner in stukken snijden lijkt Heidi na enig opzoekingswerk een bijzonder populaire manier om jezelf van je levensgezel te kwijten. Een Zweedse man van 63 werd opgepakt nadat er in zijn huis overal organen en ledematen van zijn vrouw gevonden waren. Maar die man was niet erg inventief geweest om de brokstukken te verbergen.

Een Amerikaanse man had een iets origineler idee: na zijn 21-jarige vriendin in stukjes te snijden (het klinkt bijna gezellig op die manier) had hij er niets beter op gevonden om de stukjes te koken en die nadien bij een gezellig kaarsje op te eten. Jammer genoeg werd zijn tête-à-corps vroegtijdig onderbroken door de politie, die op de keukentafel een vork met een vreemde vleessubstantie en op het vuur een “pruttelend potje met daarin een oor” vond. Mjamie.

Maar een hele mens opeten lijkt Heidi onbegonnen werk. Heidi is nu eenmaal geen grote eter. En een oor lijkt haar zo taai. Misschien wordt het wel zachter in de microgolf? Maar we dwalen af. Er moet een betere manier zijn om de stukken mens kwijt te geraken. En een 52-jarige vrouw uit Düsseldorf had die bijna gevonden. Ze sneed haar man in stukken – tot zover niets wereldschokkends – maar loste daarna de stukken op in bijtend zuur en spoelde haar echtgenoot vlotjes door het toilet. De buren hoorden op de avond dat de man verdween de hele avond het toilet doortrekken.

Heidi is van mening dat bovengenoemden allen zieke mensen zijn. Een beetje menslievendheid kan nooit kwaad, meent ze. En als je dan toch je partner wil vermoorden, zorg er dan tenminste voor dat er geen sporen meer zijn! Los het probleem letterlijk op, zoals de Duitse vrouw of bereid een warme maaltijd zoals de Amerikaanse man, maar eet dan tenminste je bord leeg!

Heidi kocht 'mannenschoenen'

Heidi baant zich een weg langs de etalages. Schreeuwerige stickers en plakkaten propageren de koopjesperiode. Een opbod van percentages moet de consument overtuigen producten aan te schaffen die hij al dan niet nodig heeft. Heidi is echter vastbesloten zich niet van haar doel te laten afleiden: een nieuw paar schoenen kopen.

Snel loopt ze in en uit de schoenenwinkels. Een overaanbod aan lompe en minder lompe laarsjes en schoenen die verwant lijken aan ballet stemmen haar somber. De schoenen die Heidi prikkelen, blijken keer op keer te bestaan vanaf maat 41. Maar op zo’n grote voet leeft Heidi niet.

Net wanneer de wanhoop Heidi onder de voet dreigt te lopen, wordt ze verblind door een uitzonderlijke schoonheid. Daar, achter een raam, staat een prachtpaar schoenen, met karakter, stijl en de nodige humor. Heidi draalt en stapt de schoenenwinkel binnen. De verkoopster begroet haar. Ze zijn alleen in de winkel. Heidi schuifelt richting de schoen van haar dromen en betast hem schroomvol. Binnenleer, bonkt haar hart wild! Maar hij is zo groot, bonkt het nog wilder!

Heidi besluit de teleurstelling in de kiem te smoren: “U hebt deze schoenen waarschijnlijk pas vanaf maat 41?”. “Dat zijn mannenschoenen!” weet de verkoopster haar verontwaardiging met moeite te onderdrukken. “Ja, dat weet ik, maar vanaf welke maat hebt u ze?”. De situatie is nu een beetje gespannen. De verkoopster neemt Heidi op van top tot teen. “39”, geeft ze met tegenzin toe.

Heidi draait de schoen nog een paar keer om en waagt het de verkoopster haar stock in te sturen op zoek naar het begeerde paar. “Ga maar zitten” zegt ze nu met iets zachts in haar stem. Wanneer ze terugkomt met de doos in haar handen speelt een betoverende glimlach om haar lippen. Het heeft haar wat tijd gekost, maar eindelijk is het besef doorgedrongen dat Heidi een potentiële klant is.

“De linker-of rechterschoen?” “Euh…dat is om het even.” Heidi wil het liefst de twee schoenen ineens. Zoals bekend zijn geen twee voeten hetzelfde. Maar wellicht is de verkoopster bang dat Heidi het op een lopen zal zetten. Heidi trekt haar gympen uit. “ Op één schoen hinkt ze naar de spiegel.

Ze zou nog altijd kunnen zeggen dat de schoenen voor een vriend zijn, of voor toneel. Maar Heidi zegt helemaal niks. Deze schoenen zullen de hare zijn! Terwijl ze eindelijk ook de tweede schoen mag aanpassen, praat de verkoopster vrolijk over het weer en over de schoenen die toch eens wat anders zijn. Heidi beaamt volmondig, loopt een paar heen en weer. “Ik ben verkocht” laat ze weten, “en de schoenen ook!”

Heidi trekt haar vuile gympen met gaten weer aan. De blik van de verkoopster glijdt omlaag. “Als je wil, mag je de nieuwe direct aanhouden hoor.” Heidi apprecieert het dat de verkoopster haar voor de schaamte van haar schoenen wil behoeden, maar bedankt. Met die schaamte kan ze vanaf nu maar beter leren leven, nu ze gauw met mannenschoenen de straat op moet…

Eindejaarssfeer

Eindelijk. Eindelijk zijn ze voorbij, die vuile feestdagen. De kerstsfeer werd op deze blog al zwaar psychologisch toegetakeld, u kan geloven dat Heidi meer dan blij is dat de kerstbomen en -kransen nu in een toegespijkerde kist onder de bevroren zoden gestopt kunnen worden.

En toch was deze Kerst misschien anders dan alle andere Kersten daarvoor. Heidi had zelfs soms de indruk dat het haar meezat, dat één of andere bovennatuurlijke kracht haar wilde helpen om die hele nietige kerstsfeer op alle mogelijke manieren en in de kleinste details te doen mislukken. Zo leek het althans toen Heidi de krant kocht en las wat er rond de eindejaarsfeesten al niet fout kan gaan.

Zo was er het verhaal van de Russische vrouw die de spoorweg wilde oversteken, maar moest wachten op de voorbijrijdende trein. Tijdens het wachten leunde ze tegen de ijzeren slagboom… en vroor eraan vast. De slagboom moest worden afgezaagd en de vrouw moest op een warme plek gaan ontdooien van haar nieuwe aanwinst. Of hoe de eindejaarssfeer kan terugbijten.

Of die ene Amerikaan die op Kerstavond nog even wou checken of er nog plek genoeg was in zijn beerput, waarschijnlijk omdat hij een copieus maal ging voorschotelen. Na iets te ver over de septische put te zijn gebogen, u raadt het als geen ander, viel de man recht tussen wat ooit tot hem behoorde. Een woord als ‘pardoes’ lijkt me niet overbodig. Aangezien de put redelijk diep was, en de uitwerpselen hem aan de lippen stonden, kon hij de deur niet opendoen voor zijn gasten en vierde hij noodgedwongen zijn kerstavond zwemmend tussen zijn bruine vrienden. Of hoe de eindejaarssfeer grinnikend uit een hoekje toekeek.

Of dat mooie verhaal van bij onze vriendelijke Noorderburen. Aangezien voor velen de kerstsfeer gepaard gaat met sneeuw en ijs, hoewel er in geen jaren geen sneeuw of ijs meer geweest is, gaan vele kerstfans ook met graagte kijken naar alles waar “on ice” achter komt. “Holiday on ice”, “Disney on ice”,… Bij de Nederlanders kennen ze nu ook “Arren on ice”. Dat bekt niet alleen vreselijk moeilijk (arrenonaajs), Heidi gruwelt al bij de gedachte van paarden en karren op het ijs. Maar ook hier werd een stokje voorgestoken: daar de paarden nog een generale repetitie gehad hadden vlak voor het grote optreden, kon de grote “Arren on ice”-show niet doorgaan wegens een ijsbaan vol paardenstront. Weer Kerst en stront. Of hoe de eindejaarssfeer de Nederlanders bij hun nekvel grijpt.

Nog een kerstverhaal? Wat denkt u van de huiselijke twist die een zoon en zijn moeder hadden rond een kerstcadeau dat niet in de smaak viel? De jongen ging zijn moeder te lijf met een T-Bonesteak van anderhalve kilogram. Wat een geluk dat de moeder geen gevulde kalkoen gemaakt had, dacht Heidi. Of hoe de eindejaarssfeer je gewoon in je gezicht uitlacht.

Heidi zou nog kunnen vertellen over foute kerstcadeaus, over het dichtslibben van de Hollandse riolen door het doorspoelen van frituurolie tijdens de kerstdagen, over hoe in Australië een kerstman dronken en in purperen string in de riool gevonden werd, maar dat zou ons uitweiden. Heidi moet immers iets bekennen.

Iets, één ding uit de lange lijst lachwekkende kerstrommel die Heidi in de krant las, is haar bijgebleven. In positieve zin. Een man uit de Amerikaanse staat Oregon stuurde zijn vrienden en familie een kerstkaart, uit de hemel. Chet Fitch was twee maanden voor Kerstmis gestorven, en stuurde op 25 december toch 34 handgeschreven kaarten naar zijn vrienden en familie, met ‘de hemel’ als afzendadres. Samen met zijn kapster had hij het plan gesmeed om na zijn dood zijn dierbaren nog een laatste maal te verrassen met een lief woordje. De kapster stuurde de kaarten op in zijn naam, zonder dat de ontvangers van iets wisten. Op de voorkant van de kaarten staat een foto van Chet, dansend met zijn vrouw Jessie, die in 1995 stierf.

Of hoe de eindejaarssfeer Heidi toch één kriebel heeft weten geven.