filmfestival: de pasjes van Antonio

Heidi stapt de nachtwinkel binnen, op de voet gevolgd door een volstrekt onbekend heerschap. De man wil iets kwijt aan Heidi en de mensen in de winkel. Het is een mop. Hij zegt dat ze allemaal goed moeten luisteren. Het zit hem in de volgorde, verklapt hij.

Vraagt een kleinzoon aan zijn grootvader: “Pépé, wat doe jij heel de dag lang?”. Antwoordt de grootvader: “Wel, jongen, ’s morgens word ik wakker, doe ik mijn piske en mijn kakske, en dan sta ik op.” De moppentapper lacht hard.

Op weg van de nachtwinkel naar het filmfestival, krijgt Heidi haar grootmoeder aan de lijn. Heidi’s grootvader moet geopereerd worden. Liesbreuk. De ingreep zal wellicht in de week voor zijn verjaardag gebeuren. Maar het feest komt niet in het gedrang, verzekert grootmoeder. In geval van nood gaan ze niet op restaurant, maar eten ze gewoon gezellig thuis.

Heidi in Vooruit. Op het scherm schuifelen ‘Los pasos de Antonio’ voorbij. In Argentinië filmde een kleinzoon zijn grootvader vier jaar lang op zijn dagelijkse wandeling van huis naar de kerk en terug.

In het begin grapt de grootvader over hoe hij plots een filmster wordt. Onderweg komt hij kennissen tegen die hem bemoedigend op zijn schouder slaan. “Hey, oude knar, weer op wandel”, lachen ze.

Maar langzaam wordt het zeker: de kerk ligt elke dag verder, en gauw te ver. Steeds weer gelijkaardige beelden: de pasjes van Antonio, zijn wandelstok die niet voldoet, macho’s die de bijna-blinde net niet van zijn sokken rijden bij het oversteken. Hij vloekt op zijn benen, Antonio. Maar op een dag stopt hij ook met vloeken.

Heidi zit stilletjes te kijken. Ontluisterend vindt ze het. Zou zij ook op een dag niet haar tanden maar haar gebit poetsen? Zou ze haar levensnoodzakelijk pilletje niet meer van het witte tafeltapijt kunnen onderscheiden? Zou ze pissen in een fles?

Heidi wordt bang. Voor de dood? Misschien. Om ouder te worden? Een beetje. Om afhankelijk te zijn? Verschrikkelijk hard.

Heidi