Dichter aan huis

Dit weekend deed Heidi iets extravagants. Toen de krant op zondag bij het oude papier was beland, was Heidi’s woordenhonger nog steeds niet gestild. Met grommende maag dook ze de stad in.

Ze snuffelde rond tot plots wellustig opkringelende woorden haar poezelige neusvleugels penetreerden. 'Dichter aan huis' kopte een affiche. Dit was nieuw. Geen vervoegd werkwoord. Geen duidelijkheid. Niks concreet. Hongerig haastte Heidi zich naar binnen.

Een museum? Open manuscripten lagen uitgestald onder tafels met glazen bladen. Koekjes werden gepresenteerd op antieke schoteltjes. Er was een haard, maar geen vuur. Vooraan stond een man. Sterker nog: een dichter. Luuk Gruwez, zo heette hij. Hij droeg een vilten jas zonder mouwen. (Een debardeur, dacht Heidi. Maar dat was geen correct Nederlands.)

Hij droeg zijn gedichten voor. Hij droeg zijn gedichten voor tot er van de zinnen niks meer overschoot zo droeg hij ze voor. Woord voor woord droeg hij ze voor. Hij stond daarbij onafgebroken in contrapost, het topstuk van het museum, dat was hij.

De museumbezoekers waren verrukt. In de mannen onder hen was het december, zo wist Gruwez. In de vrouwen was het zogezegd mei. Al waren de meeste vrouwen in het publiek reeds lang uitgebloeid, ze fleurden op als ooit tevoren.

Om hun herwonnen vitaliteit met Heidi te delen, hadden ze een beurtrol opgesteld. Na elk gedicht zei één van hen 'schoon'. Langgerekt en zacht. De meest toegewijde dames fluisterden het met tranen in de ogen. En Heidi? Als die geen tederheid meer had, dan wist ze tederheid te veinzen.

Heidi


Voor meer info: http://www.dichteraanhuis.nl/