Heidi huurt bij Freeliving

Het was Heidi al opgevallen: her en der in Gent duiken bordjes op van het nieuwe immobiliënkantoor Freeliving. Met de leuze “ruime keus voor elke beurs” een frisse nieuwkomer op de woonmarkt, dacht Heidi vrolijk. Groot was haar blijdschap toen ze merkte dat Freeliving het oude belastinggebouw aan de Poel verhuurde. Het gebouw stond al jaren leeg. Roma hadden er kort hun intrek genomen, maar die had de stad er snel weer uit gezet. Was het gebouw weer rustig op zichzelf.

Toen Heidi zondagochtend voor niet-promiscue doeleinden door het Citadelpark wandelde, bleek ook dat tot het aanbod van Freeliving te horen. Wel wel! Thuisgekomen (ja, Heidi heeft een huis) surfte Heidi als de bliksem naar de website van de immo. Wat een aanbiedingen, wat een prijzen! Heidi houdt van avontuur en buitenlucht en kon amper kiezen tussen de talrijke mogelijkheden die aan haar smaak voldoen.

Uiteindelijk viel haar oog op een “riante overkapping vlakbij invalsweg naar Gent Centrum”. Vooral de “aansluiting naar de E17 en regelmatige treinverbindingen” trokken Heidi aan. Eens een reiziger, altijd een reiziger. Verder waren er “meerdere slaapgelegenheden” (perfect! Heidi is graag gastvrij) en “parkeergelegenheid” (stimulerend! Heidi leert autorijden).

Heidi probeert nu haar huisgenoten te overtuigen te verhuizen. In tussentijd neemt ze zelf alvast haar intrek in een Freeliving cardboard bivacbox!

Meer info: www.freeliving.be

Heidi vindt natuurreservaten zielig

Het woord 'natuurreservaat' klinkt menig stadsmens licht exotisch in de oren. Zo ook bij Heidi. Het woord roept bij haar connecties op met de woorden 'bloemen', 'wandeling', 'laarzen', 'moeras', en als ze in een redelijk lyrische bui is zelfs 'vegetale schatten'. Zo denkt ze aan haar wandelingen in het Zwin van jaren geleden terug als ware het een bergtocht in een ongerepte natuur, waar zowel zeewier als eetbare planten en vreemde vogels als "kluuten" (ook wel dialect voor een iets viezer vogelonderdeel) voorkomen. Een natuurreservaat is voor velen onder ons een oase van anders ontoegankelijke groenheid.

En toch is het met al deze mensen - inclusief Heidi - eigenlijk zielig gesteld. We beschouwen het enige waaruit de aarde enige duizenden jaren geleden bestond als iets uitzonderlijks, iets exclusiefs. Natuurreservaten zijn niet hip en tof, ze zijn zielig. Ze zijn zielig omdat de natuur niet in een reservaat zou moeten zitten, maar de grens van de vaak houten paaltjes zou moeten overschrijden.

Met het fenomeen van natuurreservaten hebben we zonder het zelf te beseffen het tijdperk van de toekomst ingeluid. Een tijdperk waarin Heidi, vergezeld van haar schatten van kinderen, naar het Zwin zal gaan, als ware het een pretpark. Een natuurlijk attractiepark dat toont hoe de wereld er uit zou moeten zien. We proberen de natuur te redden door ze op te sluiten, en bouwen achter de palissades ontelbare blokken uit gewapend beton.

Niet dat Heidi hier plots dé oplossing zal placeren. Heidi moest enkel even terugdenken aan haar lessen geschiedenis uit het middelbaar. Het woord 'natuurreservaat' klinkt immers even vertrouwd in de oren als het woord 'indianenreservaat'. Dat soort reservaten, dat nog steeds bestaat trouwens, isoleert de eerste inwoners van Amerika temidden van dikke Uncle Sam-nekken en degradeert hun wigwams tot bouwwerken die je kan maken met een stevige Stars 'n Stripes. De nog overgebleven Indianen zijn enkel nog een metafoor voor de natuur zoals we ze nu nog kennen in de gemiddelde onmiddelijke stadsomgeving.

Het woord 'natuurreservaat' klinkt menig stadsmens exotisch in de oren. Zo ook bij Heidi. Maar in Heidi's oren heeft het woord 'exotisch' een vergankelijke bijklank. Onze aarde is immers met uitsterven bedreigd.

Tips om een naaste te doden

Heidi is een vredelievend mens. Een vlieg kan ze nog net kwaad doen, vooral ’s nachts, maar verder dan dat zal ze nooit gaan. Altijd probeert ze vriendelijk te zijn tegen iedereen in haar omgeving, al is dat niet altijd even makkelijk. Natuurlijk kan Heidi zich irriteren aan mens en dier, maar steeds in beperkte en algemeen aanvaarde mate.

Heidi weet dat er mensen zijn die daar anders over denken. Mensen die bij de minste tegenslag of ruzie wel eens agressief kunnen worden. Mensen die de grens van aanvaardbaarheid niet kennen, en die daarom soms op drastische en verregaande wijze overschrijden. Gevoelige en even vredelievende lezers en lezeressen als Heidi surfen op dit punt best even naar de Studio 100-site. Heidi gaat vieze verhalen vertellen. Heidi gaat vertellen tot wat het dier ‘mens’ in staat als er iets mis is in de controlekamer.

In de categorie ‘gruweldaden met een microgolf’ kan de mens best inventief zijn. Wat zou een kat geworden na een minuutje of zes in een microgolfoven? Iedereen vraagt het zich vast af, maar slechts enkelen proberen het ook echt uit. Na de hot dog, de hot cat. Of mensen die door de duivel bezeten zijn, en die hun hand met een cirkelzaag afsnijden om ze dan met de nog overblijvende hand in de microgolf te stoppen. Weg duivel. Zo simpel is dat. Zieke mensen...

Nog inventiever echter zijn mensen die na een echtelijke ruzie op zo origineel mogelijke manier hun partner uit de weg willen ruimen. De partner in stukken snijden lijkt Heidi na enig opzoekingswerk een bijzonder populaire manier om jezelf van je levensgezel te kwijten. Een Zweedse man van 63 werd opgepakt nadat er in zijn huis overal organen en ledematen van zijn vrouw gevonden waren. Maar die man was niet erg inventief geweest om de brokstukken te verbergen.

Een Amerikaanse man had een iets origineler idee: na zijn 21-jarige vriendin in stukjes te snijden (het klinkt bijna gezellig op die manier) had hij er niets beter op gevonden om de stukjes te koken en die nadien bij een gezellig kaarsje op te eten. Jammer genoeg werd zijn tête-à-corps vroegtijdig onderbroken door de politie, die op de keukentafel een vork met een vreemde vleessubstantie en op het vuur een “pruttelend potje met daarin een oor” vond. Mjamie.

Maar een hele mens opeten lijkt Heidi onbegonnen werk. Heidi is nu eenmaal geen grote eter. En een oor lijkt haar zo taai. Misschien wordt het wel zachter in de microgolf? Maar we dwalen af. Er moet een betere manier zijn om de stukken mens kwijt te geraken. En een 52-jarige vrouw uit Düsseldorf had die bijna gevonden. Ze sneed haar man in stukken – tot zover niets wereldschokkends – maar loste daarna de stukken op in bijtend zuur en spoelde haar echtgenoot vlotjes door het toilet. De buren hoorden op de avond dat de man verdween de hele avond het toilet doortrekken.

Heidi is van mening dat bovengenoemden allen zieke mensen zijn. Een beetje menslievendheid kan nooit kwaad, meent ze. En als je dan toch je partner wil vermoorden, zorg er dan tenminste voor dat er geen sporen meer zijn! Los het probleem letterlijk op, zoals de Duitse vrouw of bereid een warme maaltijd zoals de Amerikaanse man, maar eet dan tenminste je bord leeg!

Heidi kocht 'mannenschoenen'

Heidi baant zich een weg langs de etalages. Schreeuwerige stickers en plakkaten propageren de koopjesperiode. Een opbod van percentages moet de consument overtuigen producten aan te schaffen die hij al dan niet nodig heeft. Heidi is echter vastbesloten zich niet van haar doel te laten afleiden: een nieuw paar schoenen kopen.

Snel loopt ze in en uit de schoenenwinkels. Een overaanbod aan lompe en minder lompe laarsjes en schoenen die verwant lijken aan ballet stemmen haar somber. De schoenen die Heidi prikkelen, blijken keer op keer te bestaan vanaf maat 41. Maar op zo’n grote voet leeft Heidi niet.

Net wanneer de wanhoop Heidi onder de voet dreigt te lopen, wordt ze verblind door een uitzonderlijke schoonheid. Daar, achter een raam, staat een prachtpaar schoenen, met karakter, stijl en de nodige humor. Heidi draalt en stapt de schoenenwinkel binnen. De verkoopster begroet haar. Ze zijn alleen in de winkel. Heidi schuifelt richting de schoen van haar dromen en betast hem schroomvol. Binnenleer, bonkt haar hart wild! Maar hij is zo groot, bonkt het nog wilder!

Heidi besluit de teleurstelling in de kiem te smoren: “U hebt deze schoenen waarschijnlijk pas vanaf maat 41?”. “Dat zijn mannenschoenen!” weet de verkoopster haar verontwaardiging met moeite te onderdrukken. “Ja, dat weet ik, maar vanaf welke maat hebt u ze?”. De situatie is nu een beetje gespannen. De verkoopster neemt Heidi op van top tot teen. “39”, geeft ze met tegenzin toe.

Heidi draait de schoen nog een paar keer om en waagt het de verkoopster haar stock in te sturen op zoek naar het begeerde paar. “Ga maar zitten” zegt ze nu met iets zachts in haar stem. Wanneer ze terugkomt met de doos in haar handen speelt een betoverende glimlach om haar lippen. Het heeft haar wat tijd gekost, maar eindelijk is het besef doorgedrongen dat Heidi een potentiële klant is.

“De linker-of rechterschoen?” “Euh…dat is om het even.” Heidi wil het liefst de twee schoenen ineens. Zoals bekend zijn geen twee voeten hetzelfde. Maar wellicht is de verkoopster bang dat Heidi het op een lopen zal zetten. Heidi trekt haar gympen uit. “ Op één schoen hinkt ze naar de spiegel.

Ze zou nog altijd kunnen zeggen dat de schoenen voor een vriend zijn, of voor toneel. Maar Heidi zegt helemaal niks. Deze schoenen zullen de hare zijn! Terwijl ze eindelijk ook de tweede schoen mag aanpassen, praat de verkoopster vrolijk over het weer en over de schoenen die toch eens wat anders zijn. Heidi beaamt volmondig, loopt een paar heen en weer. “Ik ben verkocht” laat ze weten, “en de schoenen ook!”

Heidi trekt haar vuile gympen met gaten weer aan. De blik van de verkoopster glijdt omlaag. “Als je wil, mag je de nieuwe direct aanhouden hoor.” Heidi apprecieert het dat de verkoopster haar voor de schaamte van haar schoenen wil behoeden, maar bedankt. Met die schaamte kan ze vanaf nu maar beter leren leven, nu ze gauw met mannenschoenen de straat op moet…

Eindejaarssfeer

Eindelijk. Eindelijk zijn ze voorbij, die vuile feestdagen. De kerstsfeer werd op deze blog al zwaar psychologisch toegetakeld, u kan geloven dat Heidi meer dan blij is dat de kerstbomen en -kransen nu in een toegespijkerde kist onder de bevroren zoden gestopt kunnen worden.

En toch was deze Kerst misschien anders dan alle andere Kersten daarvoor. Heidi had zelfs soms de indruk dat het haar meezat, dat één of andere bovennatuurlijke kracht haar wilde helpen om die hele nietige kerstsfeer op alle mogelijke manieren en in de kleinste details te doen mislukken. Zo leek het althans toen Heidi de krant kocht en las wat er rond de eindejaarsfeesten al niet fout kan gaan.

Zo was er het verhaal van de Russische vrouw die de spoorweg wilde oversteken, maar moest wachten op de voorbijrijdende trein. Tijdens het wachten leunde ze tegen de ijzeren slagboom… en vroor eraan vast. De slagboom moest worden afgezaagd en de vrouw moest op een warme plek gaan ontdooien van haar nieuwe aanwinst. Of hoe de eindejaarssfeer kan terugbijten.

Of die ene Amerikaan die op Kerstavond nog even wou checken of er nog plek genoeg was in zijn beerput, waarschijnlijk omdat hij een copieus maal ging voorschotelen. Na iets te ver over de septische put te zijn gebogen, u raadt het als geen ander, viel de man recht tussen wat ooit tot hem behoorde. Een woord als ‘pardoes’ lijkt me niet overbodig. Aangezien de put redelijk diep was, en de uitwerpselen hem aan de lippen stonden, kon hij de deur niet opendoen voor zijn gasten en vierde hij noodgedwongen zijn kerstavond zwemmend tussen zijn bruine vrienden. Of hoe de eindejaarssfeer grinnikend uit een hoekje toekeek.

Of dat mooie verhaal van bij onze vriendelijke Noorderburen. Aangezien voor velen de kerstsfeer gepaard gaat met sneeuw en ijs, hoewel er in geen jaren geen sneeuw of ijs meer geweest is, gaan vele kerstfans ook met graagte kijken naar alles waar “on ice” achter komt. “Holiday on ice”, “Disney on ice”,… Bij de Nederlanders kennen ze nu ook “Arren on ice”. Dat bekt niet alleen vreselijk moeilijk (arrenonaajs), Heidi gruwelt al bij de gedachte van paarden en karren op het ijs. Maar ook hier werd een stokje voorgestoken: daar de paarden nog een generale repetitie gehad hadden vlak voor het grote optreden, kon de grote “Arren on ice”-show niet doorgaan wegens een ijsbaan vol paardenstront. Weer Kerst en stront. Of hoe de eindejaarssfeer de Nederlanders bij hun nekvel grijpt.

Nog een kerstverhaal? Wat denkt u van de huiselijke twist die een zoon en zijn moeder hadden rond een kerstcadeau dat niet in de smaak viel? De jongen ging zijn moeder te lijf met een T-Bonesteak van anderhalve kilogram. Wat een geluk dat de moeder geen gevulde kalkoen gemaakt had, dacht Heidi. Of hoe de eindejaarssfeer je gewoon in je gezicht uitlacht.

Heidi zou nog kunnen vertellen over foute kerstcadeaus, over het dichtslibben van de Hollandse riolen door het doorspoelen van frituurolie tijdens de kerstdagen, over hoe in Australië een kerstman dronken en in purperen string in de riool gevonden werd, maar dat zou ons uitweiden. Heidi moet immers iets bekennen.

Iets, één ding uit de lange lijst lachwekkende kerstrommel die Heidi in de krant las, is haar bijgebleven. In positieve zin. Een man uit de Amerikaanse staat Oregon stuurde zijn vrienden en familie een kerstkaart, uit de hemel. Chet Fitch was twee maanden voor Kerstmis gestorven, en stuurde op 25 december toch 34 handgeschreven kaarten naar zijn vrienden en familie, met ‘de hemel’ als afzendadres. Samen met zijn kapster had hij het plan gesmeed om na zijn dood zijn dierbaren nog een laatste maal te verrassen met een lief woordje. De kapster stuurde de kaarten op in zijn naam, zonder dat de ontvangers van iets wisten. Op de voorkant van de kaarten staat een foto van Chet, dansend met zijn vrouw Jessie, die in 1995 stierf.

Of hoe de eindejaarssfeer Heidi toch één kriebel heeft weten geven.