Heidi stapt de nachtwinkel binnen, op de voet gevolgd door een volstrekt onbekend heerschap. De man wil iets kwijt aan Heidi en de mensen in de winkel. Het is een mop. Hij zegt dat ze allemaal goed moeten luisteren. Het zit hem in de volgorde, verklapt hij.
Vraagt een kleinzoon aan zijn grootvader: “Pépé, wat doe jij heel de dag lang?”. Antwoordt de grootvader: “Wel, jongen, ’s morgens word ik wakker, doe ik mijn piske en mijn kakske, en dan sta ik op.” De moppentapper lacht hard.
Op weg van de nachtwinkel naar het filmfestival, krijgt Heidi haar grootmoeder aan de lijn. Heidi’s grootvader moet geopereerd worden. Liesbreuk. De ingreep zal wellicht in de week voor zijn verjaardag gebeuren. Maar het feest komt niet in het gedrang, verzekert grootmoeder. In geval van nood gaan ze niet op restaurant, maar eten ze gewoon gezellig thuis.
Heidi in Vooruit. Op het scherm schuifelen ‘Los pasos de Antonio’ voorbij. In Argentinië filmde een kleinzoon zijn grootvader vier jaar lang op zijn dagelijkse wandeling van huis naar de kerk en terug.
In het begin grapt de grootvader over hoe hij plots een filmster wordt. Onderweg komt hij kennissen tegen die hem bemoedigend op zijn schouder slaan. “Hey, oude knar, weer op wandel”, lachen ze.
Maar langzaam wordt het zeker: de kerk ligt elke dag verder, en gauw te ver. Steeds weer gelijkaardige beelden: de pasjes van Antonio, zijn wandelstok die niet voldoet, macho’s die de bijna-blinde net niet van zijn sokken rijden bij het oversteken. Hij vloekt op zijn benen, Antonio. Maar op een dag stopt hij ook met vloeken.
Heidi zit stilletjes te kijken. Ontluisterend vindt ze het. Zou zij ook op een dag niet haar tanden maar haar gebit poetsen? Zou ze haar levensnoodzakelijk pilletje niet meer van het witte tafeltapijt kunnen onderscheiden? Zou ze pissen in een fles?
Heidi wordt bang. Voor de dood? Misschien. Om ouder te worden? Een beetje. Om afhankelijk te zijn? Verschrikkelijk hard.
Heidi
woensdag 24 oktober 2007
filmfestival: de pasjes van Antonio
zaterdag 20 oktober 2007
Heidi wist niet dat...
Leuke weetjes waar je volstrekt niets mee bent. Heidi is er zot op. Het is algemeen geweten dat nutteloze dingen die niemand moet onthouden net het makkelijkst onthouden worden. Dus dacht Heidi dat ze zich dan maar beter kon specialiseren in het opslaan van nutteloze maar conversatie-aanwakkerende weetjes in haar beider hemisferen. Na haar wellustige vormen in een lederen zetel te hebben neergeploft, begonnen haar ogen te scannen en te skimmen over de miljarden pagina’s van het Wereldwijde Web. Een goed gevulde zak nutteloze wist-je-dat-jes waren het prachtige resultaat.
Zo ontdekte Heidi dat een regenworm gemiddeld 248 spieren in zijn kleine hoofd heeft. Ze kwam te weten dat een officiële golfbal 336 gaatjes heeft, en dat er jaarlijks 17 Amerikanen sterven door het verkeerd gebruiken der haardroger. Haar ogen vielen open toen ze las dat het in een zijstaat van New York, Green, wettelijk verboden is om tijdens een concert achterwaarts op het voetpad te lopen terwijl je pindanootjes eet. Wat een geluk dat Heidi nog nooit in Green geweest is, achterwaarts stappend pindanootjes eten tijdens concerten is namelijk één van haar hobby’s.
Ze werd licht jaloers toen ze las dat het orgasme van een varken maar liefst tot een half uur kan duren. Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze las dat als je 6 jaar en 9 maanden scheten zou laten, je genoeg gas geproduceerd moet hebben om de energie van een atoombom te evenaren. Beste medeblogger Tom, je zou van minder ventofobie krijgen.
Een lichte rilling ging over Heidi’s rug toen ze las dat een kakkerlak maar liefst 9 dagen kan overleven zonder hoofd. Als het arme beestje uiteindelijk komt te gaan, is het omdat het verhongert bij gebrek aan mond. Ze voelde zich een pak properder toen ze las dat de vagina en het oog zichzelf reinigende organen zijn. Dat gevoel van properheid verdween weer snel toen ze las dat er op een bureau per vierkante centimeter gemiddeld 3275 beestjes zitten.
Een sarcastisch lachje sierde haar mond toen ze las dat Albert Einsteins laatste woorden voor hem zelf waren, daar de verpleegster die bij hem zat geen Duits sprak. Over laatste woorden: die van Charles de Gaulle waren – terecht – “ça fait mal”. Toen ze naar buiten keek, leek het haar logisch dat een ruitenwisser gemiddeld 1600 kilometer over onze voorruiten aflegt. Daarenboven ontdekte ze dat in Paraguay vechten legaal is, als de vechters tenminste ingeschreven zijn als bloeddonor.
Heidi had altijd gehoord dat het dorpje Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch in Wales geregistreerd staat als de langste plaatsnaam ter wereld. Na een grondige research kwam ze echter tot de verbijsterende ontdekking dat er in Thailand een plaatsnaam is die maar liefst 163 tekens telt. Hou u vast: Krungthepmahanakornamornratanakosinmahintarayutthayamahadilokphopnopparatrajathaniburiromudomrajaniwesmahasatharnamornphimarnavatarnsathitsakkattiyavisanukamprasit. Hoe je dat op een envelop krijgt, blijft Heidi totnogtoe een raadsel.
Maar erger dan zulke plaatsnamen zijn volgens Heidi plaatsnamen waar een dubbelzinnige betekenis aan vast hangt. Zo zou Heidi niet in het Nederlandse Sexbierum willen wonen. Of in het Japanse Gofuku (op z’n Engels uitgesproken leest u inderdaad iets anders). Heidi benijdt evenmin de mannen die in Little Dix Village wonen. Ook Titless in Zwitserland of Twatt in Engeland spraken haar niet meteen aan. In de Pis Pis Rivier in Nicaragua zou ze niet meteen willen gaan zwemmen, en ook Maggie’s Nipples in Wyoming of Dildo in Canada zullen niet haar volgende vakantiebestemmingen worden. Even was Heidi blij in Tirol te wonen.
Nutteloze weetjes. Zo nutteloos zijn ze misschien toch niet. Wie weet komt u straks die verre kennis van tien jaar geleden wel nog eens tegen. U zal Heidi dankbaar zijn dat ze voor gespreksvoer gezorgd heeft.
Zo ontdekte Heidi dat een regenworm gemiddeld 248 spieren in zijn kleine hoofd heeft. Ze kwam te weten dat een officiële golfbal 336 gaatjes heeft, en dat er jaarlijks 17 Amerikanen sterven door het verkeerd gebruiken der haardroger. Haar ogen vielen open toen ze las dat het in een zijstaat van New York, Green, wettelijk verboden is om tijdens een concert achterwaarts op het voetpad te lopen terwijl je pindanootjes eet. Wat een geluk dat Heidi nog nooit in Green geweest is, achterwaarts stappend pindanootjes eten tijdens concerten is namelijk één van haar hobby’s.
Ze werd licht jaloers toen ze las dat het orgasme van een varken maar liefst tot een half uur kan duren. Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze las dat als je 6 jaar en 9 maanden scheten zou laten, je genoeg gas geproduceerd moet hebben om de energie van een atoombom te evenaren. Beste medeblogger Tom, je zou van minder ventofobie krijgen.
Een lichte rilling ging over Heidi’s rug toen ze las dat een kakkerlak maar liefst 9 dagen kan overleven zonder hoofd. Als het arme beestje uiteindelijk komt te gaan, is het omdat het verhongert bij gebrek aan mond. Ze voelde zich een pak properder toen ze las dat de vagina en het oog zichzelf reinigende organen zijn. Dat gevoel van properheid verdween weer snel toen ze las dat er op een bureau per vierkante centimeter gemiddeld 3275 beestjes zitten.
Een sarcastisch lachje sierde haar mond toen ze las dat Albert Einsteins laatste woorden voor hem zelf waren, daar de verpleegster die bij hem zat geen Duits sprak. Over laatste woorden: die van Charles de Gaulle waren – terecht – “ça fait mal”. Toen ze naar buiten keek, leek het haar logisch dat een ruitenwisser gemiddeld 1600 kilometer over onze voorruiten aflegt. Daarenboven ontdekte ze dat in Paraguay vechten legaal is, als de vechters tenminste ingeschreven zijn als bloeddonor.
Heidi had altijd gehoord dat het dorpje Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch in Wales geregistreerd staat als de langste plaatsnaam ter wereld. Na een grondige research kwam ze echter tot de verbijsterende ontdekking dat er in Thailand een plaatsnaam is die maar liefst 163 tekens telt. Hou u vast: Krungthepmahanakornamornratanakosinmahintarayutthayamahadilokphopnopparatrajathaniburiromudomrajaniwesmahasatharnamornphimarnavatarnsathitsakkattiyavisanukamprasit. Hoe je dat op een envelop krijgt, blijft Heidi totnogtoe een raadsel.
Maar erger dan zulke plaatsnamen zijn volgens Heidi plaatsnamen waar een dubbelzinnige betekenis aan vast hangt. Zo zou Heidi niet in het Nederlandse Sexbierum willen wonen. Of in het Japanse Gofuku (op z’n Engels uitgesproken leest u inderdaad iets anders). Heidi benijdt evenmin de mannen die in Little Dix Village wonen. Ook Titless in Zwitserland of Twatt in Engeland spraken haar niet meteen aan. In de Pis Pis Rivier in Nicaragua zou ze niet meteen willen gaan zwemmen, en ook Maggie’s Nipples in Wyoming of Dildo in Canada zullen niet haar volgende vakantiebestemmingen worden. Even was Heidi blij in Tirol te wonen.
Nutteloze weetjes. Zo nutteloos zijn ze misschien toch niet. Wie weet komt u straks die verre kennis van tien jaar geleden wel nog eens tegen. U zal Heidi dankbaar zijn dat ze voor gespreksvoer gezorgd heeft.
donderdag 18 oktober 2007
Dichter aan huis
Dit weekend deed Heidi iets extravagants. Toen de krant op zondag bij het oude papier was beland, was Heidi’s woordenhonger nog steeds niet gestild. Met grommende maag dook ze de stad in.
Ze snuffelde rond tot plots wellustig opkringelende woorden haar poezelige neusvleugels penetreerden. 'Dichter aan huis' kopte een affiche. Dit was nieuw. Geen vervoegd werkwoord. Geen duidelijkheid. Niks concreet. Hongerig haastte Heidi zich naar binnen.
Een museum? Open manuscripten lagen uitgestald onder tafels met glazen bladen. Koekjes werden gepresenteerd op antieke schoteltjes. Er was een haard, maar geen vuur. Vooraan stond een man. Sterker nog: een dichter. Luuk Gruwez, zo heette hij. Hij droeg een vilten jas zonder mouwen. (Een debardeur, dacht Heidi. Maar dat was geen correct Nederlands.)
Een museum? Open manuscripten lagen uitgestald onder tafels met glazen bladen. Koekjes werden gepresenteerd op antieke schoteltjes. Er was een haard, maar geen vuur. Vooraan stond een man. Sterker nog: een dichter. Luuk Gruwez, zo heette hij. Hij droeg een vilten jas zonder mouwen. (Een debardeur, dacht Heidi. Maar dat was geen correct Nederlands.)
Hij droeg zijn gedichten voor. Hij droeg zijn gedichten voor tot er van de zinnen niks meer overschoot zo droeg hij ze voor. Woord voor woord droeg hij ze voor. Hij stond daarbij onafgebroken in contrapost, het topstuk van het museum, dat was hij.
De museumbezoekers waren verrukt. In de mannen onder hen was het december, zo wist Gruwez. In de vrouwen was het zogezegd mei. Al waren de meeste vrouwen in het publiek reeds lang uitgebloeid, ze fleurden op als ooit tevoren.
De museumbezoekers waren verrukt. In de mannen onder hen was het december, zo wist Gruwez. In de vrouwen was het zogezegd mei. Al waren de meeste vrouwen in het publiek reeds lang uitgebloeid, ze fleurden op als ooit tevoren.
Om hun herwonnen vitaliteit met Heidi te delen, hadden ze een beurtrol opgesteld. Na elk gedicht zei één van hen 'schoon'. Langgerekt en zacht. De meest toegewijde dames fluisterden het met tranen in de ogen. En Heidi? Als die geen tederheid meer had, dan wist ze tederheid te veinzen.
Heidi
Voor meer info: http://www.dichteraanhuis.nl/
Heidi
Voor meer info: http://www.dichteraanhuis.nl/
dinsdag 16 oktober 2007
Toeristische informatie
Een onooglijk klein artikeltje, in Weekend Knack. Ja, Heidi leest Weekend Knack. Een artikeltje zo klein dat de andere artikels het genadeloos in een uithoek van het boekje duwen. Nauwelijks valt het op, maar voor het betere oog is het toch nog net leesbaar. De kop zegt genoeg: “Top 10 Toeristische flops”. Op zo’n moment vraagt Heidi zich af of haar thuishaven Tirol zich een plaatsje in de lijst heeft weten te veroveren, weliswaar met gemengde gevoelens. Niets is echter minder waar: de top tien van de toeristische flops staat vol met… toeristische attracties!
Okee, het lijstje is samengesteld aan de hand van een Brits onderzoek, en Britten zijn nu niet bepaald de meest conforme toeristen, maar toch blijft me één en ander onduidelijk. Op nummer tien in de hitparade van de te vermijden plaatsen: de toren van Pisa. Bezocht Heidi de toren van Pisa? Jazeker. Waarom ook niet? De scheve toren lijkt me in ieder geval een mooi staaltje van architecturale imperfectie, bovendien gezegend met een knoert van een kerk naast de deur en een uithoudingsvermogen om U tegen te zeggen.
Nummer 4 in de top 10: Las Ramblas in Barcelona. Bezocht Heidi de Ramblas? Jazeker. Al was het maar om eens te lachen met de soms bitter povere imitaties van onder andere Elvis of de paus. Of om te kijken naar de pareltjes van huizen waartussen de gauwdieven en de mimespelers zich opstellen.
Nummer 2: het Louvre in Parijs. En ja, Heidi bezocht het Louvre. Het gaat hier namelijk om een museum, beste Britten, waar inderdaad geen bier te krijgen is, maar wel een ongelooflijk overzicht van Franse en buitenlandse kunst. Ja, er staat steeds een rij van 500 meter om de Mona Lisa van dichtbij te kunnen zien, maar dat zou misschien kunnen zijn – wilde gok – omdat ze dat waard is.
Na terloops nog even te vermelden dat de Britten Stonehenge omschrijven als “een stapel rotsen in een modderig veld”, zijn we aangekomen bij de absolute afknapper op toeristisch vlak. De Eiffeltoren in Parijs. Heeft Heidi al op de top van de Eiffeltoren gestaan? Jazeker, omdat je vanop de Eiffeltoren een zicht hebt dat niet te beschrijven valt. Heeft Heidi al vanop de grond naar de Eiffeltoren gekeken? Jazeker, omdat de Eiffeltoren nu eenmaal deel uitmaakt van Parijs, omdat het bouwwerk waakt over de modestad en – laat ons eerlijk zijn – omdat het gewoon een mooie toren is.
U vraagt u waarschijnlijk af waar de Britten dan in godsnaam wel naartoe willen? Ziehier het antwoord: Alnwick Castle in Northumberland. Waarom, vraagt u? Dit kasteel diende immers als decor voor de – volgens Heidi – achterlijke Harry Potter films. Heeft Heidi Alnwick Castle in Northumberland al bezocht? NEE, en daar is Heidi verdomme fier op!
Okee, het lijstje is samengesteld aan de hand van een Brits onderzoek, en Britten zijn nu niet bepaald de meest conforme toeristen, maar toch blijft me één en ander onduidelijk. Op nummer tien in de hitparade van de te vermijden plaatsen: de toren van Pisa. Bezocht Heidi de toren van Pisa? Jazeker. Waarom ook niet? De scheve toren lijkt me in ieder geval een mooi staaltje van architecturale imperfectie, bovendien gezegend met een knoert van een kerk naast de deur en een uithoudingsvermogen om U tegen te zeggen.
Nummer 4 in de top 10: Las Ramblas in Barcelona. Bezocht Heidi de Ramblas? Jazeker. Al was het maar om eens te lachen met de soms bitter povere imitaties van onder andere Elvis of de paus. Of om te kijken naar de pareltjes van huizen waartussen de gauwdieven en de mimespelers zich opstellen.
Nummer 2: het Louvre in Parijs. En ja, Heidi bezocht het Louvre. Het gaat hier namelijk om een museum, beste Britten, waar inderdaad geen bier te krijgen is, maar wel een ongelooflijk overzicht van Franse en buitenlandse kunst. Ja, er staat steeds een rij van 500 meter om de Mona Lisa van dichtbij te kunnen zien, maar dat zou misschien kunnen zijn – wilde gok – omdat ze dat waard is.
Na terloops nog even te vermelden dat de Britten Stonehenge omschrijven als “een stapel rotsen in een modderig veld”, zijn we aangekomen bij de absolute afknapper op toeristisch vlak. De Eiffeltoren in Parijs. Heeft Heidi al op de top van de Eiffeltoren gestaan? Jazeker, omdat je vanop de Eiffeltoren een zicht hebt dat niet te beschrijven valt. Heeft Heidi al vanop de grond naar de Eiffeltoren gekeken? Jazeker, omdat de Eiffeltoren nu eenmaal deel uitmaakt van Parijs, omdat het bouwwerk waakt over de modestad en – laat ons eerlijk zijn – omdat het gewoon een mooie toren is.
U vraagt u waarschijnlijk af waar de Britten dan in godsnaam wel naartoe willen? Ziehier het antwoord: Alnwick Castle in Northumberland. Waarom, vraagt u? Dit kasteel diende immers als decor voor de – volgens Heidi – achterlijke Harry Potter films. Heeft Heidi Alnwick Castle in Northumberland al bezocht? NEE, en daar is Heidi verdomme fier op!
vrijdag 12 oktober 2007
Heidi las de krant
Hans Van Themsche krijgt levenslang. Doris Lessing wint verdiend de Nobelprijs voor de Literatuur. Yves Leterme lijkt eindelijk tot akkoorden te komen. Afrikaanse oorlogen kosten handenvol geld. Amerika jaagt Turkije in het harnas. De nieuwe cd van Radiohead is gratis te downloaden via http://www.inrainbows.com/. De BEL20 steeg met 0.54%. De tickets voor het tweede concert van The Police worden volledig terugbetaald. Vanavond is het Dr. Phil op VijfTV. Morgen zit gratis de full-cd van Sarah Bettens bij De Morgen. En volgens mijn horoscoop ben ik te snel te agressief.
Laat het duidelijk zijn: Heidi kocht een krant.
Laat het duidelijk zijn: Heidi kocht een krant.
Heidi kocht een krant
Zeven uur achtendertig, Antwerpen Centraal. Christophe stapt op de trein naar Brussel. In zijn rugzak zit De Morgen. Op het moment dat de conducteur de deuren sluit, glijden zijn ogen over de koppen op de voorpagina.
Zeven uur éénenvijftig, Gent Sint-Pieters. Lien gritst een Metro mee op weg naar perron 10. Daar begint ze meteen de buitenlandpagina te lezen tot de trein naar Brussel aankomt.
Wij zijn Heidi. Deze morgen kochten wij een krant.
Zeven uur éénenvijftig, Gent Sint-Pieters. Lien gritst een Metro mee op weg naar perron 10. Daar begint ze meteen de buitenlandpagina te lezen tot de trein naar Brussel aankomt.
Wij zijn Heidi. Deze morgen kochten wij een krant.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
